Thursday, July 15, 2010

பெரீரீரீரீ.....ய மனிதர்களுக்கு சிறிய அன்பளிப்பு

தமிழ்நாட்டில் கல்வியை வியாபாரமாக்கிய பெரீரீரீரீ...ய மனிதர்களுக்கு காமராஜர் பிறந்த நாள் நினைவாக ஏதாவது அன்பளிப்பு கொடுக்கவேண்டுமென்று ஆசை.

இந்தப்படங்கள் கிடைத்தன.

இவை போதும் என்று நினைக்கிறேன்.



Wednesday, July 7, 2010

லஞ்சாதிபதியே நமஹ!




அங்கிங்கெனாதபடி நீக்கமற நிறைந்திருப்பது யார்?

கடவுளா? லஞ்சமா?

கொஞ்சகாலத்திற்கு முன்பு எங்கும் நிறைந்தவன் பரம்பொருளாக இருந்திருக்கலாம்.

இந்த மனிதர்கள் பகுத்தறிவாளர்களாக மாறிப்போன பிறகு அந்த இடத்தை லஞ்சமும், ஊழலும் பற்றிப்பிடித்துக்கொண்டன.

லஞ்சம் மனிதர்களோடு இரண்டறக்கலக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே அரசு சில திட்டங்களை வைத்திருக்கிறது.

மூவலூர் ராமாமிர்தம் திருமண உதவித்திட்டம் என்றொரு திட்டம்.

மணப்பெண்ணுக்கு 20 ஆயிரம் ரூபாய் உதவித்தொகை வழங்கும் திட்டம் இது.

இந்த உதவித்தொகையை பெற்றுத்தரும் ஊராட்சி ஒன்றிய அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் சமூக நல விரிவாக்க அலுவலருக்கு இன்றைய மார்க்கெட் நிலவரப்படி லஞ்ச நிர்ணயம் 700 ரூபாய்.

07.07.2010 நாளிட்ட செய்தித்தாளில் இருந்து இன்றைய லஞ்ச மார்க்கெட் நிலவரம் தெரியவந்திருக்கிறது.

டாக்டர் முத்துலெட்சுமிரெட்டி உதவித்திட்டம் என்றொரு திட்டம்.

கர்ப்பிணி பெண்களுக்கு ஆறாயிரம் ரூபாய் உதவித்தொகை வழங்கப்படுகிறது.

இந்த உதவித்தொகையை பெற்றுத்தருவதற்காக செவிலியர்கள் லஞ்சம் வாங்கியதாக செய்திகள் வெளியாகியிருக்கின்றன.

இன்றைய மார்க்கெட் நிலவரம் தெரியவில்லை.

திருமணத்தின்போதும், கருவாக வளரும்போதும் ஊடாடும் லஞ்சம் வளர்ந்து பள்ளிக்கூடம்போகும்போது நம்மை விட்டுப்போய்விடுமா என்ன?

சாதிச்சான்று, வருமானச்சான்று, இருப்பிடச்சான்று இவற்றையெல்லாம் வழங்கும் கடவுளுக்கு கிராம நிர்வாக அலுவலர் என்று பெயர்.

இந்தக்கடவுளை மேற்பார்வை செய்யும் பெரிய கடவுளர்களுக்கு வருவாய் ஆய்வாளர், தாசில்தார் என்றெல்லாம் அச்சுறுத்தும் பெயர்கள்.

ஒரு ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் விவரமறிந்த மாணவனிடம் சாதிச்சான்று, வருமானச்சான்று, இருப்பிடச்சான்று இவற்றை வாங்குவதற்கு மார்க்கெட்டில் எவ்வளவு லஞ்சம் என்று கேட்டுப்ப்பாருங்கள்.

பளிச்சென்று ஒரு புன்னகையோடு பதில் வரும்.

“ஐம்பது ரூபாய்”

திருமணத்தில் தொடங்கி, கருவோடு வளர்ந்து, பள்ளிப்பருவத்திலே மனதில் பதிந்த லஞ்சம், அரசியல்வாதியான பிறகு விட்டுப்போய்விடுமா என்ன?

தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதியிடம் “லஞ்சம் பெருத்துப்போச்சே” என்று அலறிப்பாருங்கள்.

உடனடியாக பதில் வரும்.

கேரளாவை விட, கர்நாடகத்தைவிட, ஆந்திரத்தை விட தமிழ்நாட்டில் லஞ்சரேட் குறைவுதான் என்று புள்ளிவிவரம் கொடுப்பான் அந்த அரசியல் வித்தகன்.

ஏதாவதொரு கோவிலில் சொல்லித்தொலைப்போம்!




தமிழக கல்வித்துறையின் புகழ் மகுடத்தில் இன்னுமொரு வண்ண இறகு கூடியிருக்கிறது.

அரசுப்பள்ளிகளில் மாணவர் எண்ணிக்கை வேகமாக குறைந்துவருவது....

தனியார் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் மாணவர் எண்ணிக்கை வேகமாக அதிகரித்துவருவது....

கல்வி வியாபாரத்தில் புதுப்புது வியாபாரிகள் நுழைந்து கல்லா கட்டுவது....

தமிழ்க்குழந்தைகள் நாவில் தமிழை அந்நியப்படுத்துவது....

பள்ளிக்கூடம் போகும் ஒட்டகங்களாக தமிழ்க்குழ்ந்தைகளை பொதி சுமக்க வைப்பது....

அரசு விதித்த கல்விக் கட்டணங்களை ஏறிமிதிக்கும் தனியார் பள்ளிகளின் பக்கம் தன்னுடைய குருட்டுப்பார்வையை திருப்புவது....

கட்டணக்கொள்ளையால் பாதிக்கப்படும் பெற்றோர்களின் அவலக்குரலுக்கு தன்னுடைய செவிட்டுக்காதைக்காட்டுவது....

என்று பலவண்ண இறகுகள் இன்றைய கல்வித்துறையின் புகழ் மகுடத்தை அலங்கரிக்கின்றன.

இவை போதாதென்று இப்போது பாடநூல்கள் தட்டுப்பாடு என்றொரு கூக்குரல்.

இது அலட்சியப்படுத்தக்கூடிய குரல் அல்ல.

அபயக்கரம் நீட்டவேண்டிய குரல்.

1 ஆம் வகுப்பிற்கு நான்கு புத்தகங்கள்.
பாடநூல் கழகத்திடம் பள்ளிகள் நேரடியாக வாங்கினால் 200 ரூபாய் விலையாம்.
அங்கீகரிக்கப்பட்ட விற்பனையாளர்களிடம் வாங்கினால் 240 ரூபாயாம்.

6ஆம் வகுப்பிற்கான ஐந்து புத்தகங்களும் பாடநூல் கழகம் 250 ரூபாய்க்கு விற்கும்போது, விற்பனையாளர்கள் மட்டும் 325 ரூபாய்க்கு விற்கும் நிலை.

விலை குறைவாக இருக்கிறதே என்று பாடநூல் கழகத்திற்கு பணம் செலுத்திய பள்ளிகளுக்கு இன்னும் புத்தகங்கள் அனுப்பப்படவில்லை என்று செய்திகள் கூறுகின்றன.

போகட்டும்.....கடையிலாவது வாங்கி பிள்ளைகளை சமாதானப்படுத்தலாமென்றால் புத்தகவிலையேற்றம், விற்பனையாளர் கமிஷன் குறைவு ஆகியகாரணங்களால் 1 ஆம் வகுப்பு 6 ஆம் வகுப்பு புத்தகங்களை விற்பனையாளர்கள் கொள்முதல் செய்வதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.

பள்ளிக்கூட பிள்ளைகளின் கவலையைத்தீர்ப்பதில் விற்பனையாளர்களுக்கு ஆர்வமில்லை.

மாணவர்களின் படிப்பு பாழாகிறதே என்று கல்வித்துறைக்கும் கவலையில்லை.

தான் பெற்றெடுத்த பிள்ளை எக்கேடாவது கெட்டுப்போகட்டும் என்று பெற்றவன் விட்டுவிட முடியுமா என்ன?

ஏதாவதொரு கோவிலிலாவது சொல்லித்தொலைப்பானில்லையா

Tuesday, June 29, 2010

‘வாட் வில் பி த ரீசன்?’





உலகத்தமிழ் செம்மொழி மாநாடு பற்றி கருத்துக்கூற இது சமயமில்லை. எதுசொன்னாலும் இந்த காக்காய்களின் கரைச்சலில் இப்போது எடுபடாது.


ஆனால் தினமணி இதழில் மதியின் அடடே..! கார்ட்டூன் சொல்லும் விமர்சனம் ஒராயிரம் வரிகளின் உள்ளடக்கம்.


மேற்கத்திய பாணியில் உடையணிந்த இரண்டு மாணவிகள் பள்ளி வளாகத்தில் பேசிக்கொள்வது போன்ற கார்ட்டூன் இது.



அதான் ‘ஐ ஆம் நாட் ஏபிள் டூ அண்டர்ஸ்டாண்ட்!’

தமிழோட ‘க்ரோத்’துக்காக அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர்., ஜெயலலிதா, கலைஞர்.....னு இத்தனை சீஃப் மினிஸ்டர்ஸ் ‘டமிள் கான்ஃபரன்ஸ்’ நடத்தியும் நம்மால தமிழ்ல நல்ல மார்க் ‘ஸ்கோர்’ பண்ணமுடியலையே?’
‘வாட் வில் பி த ரீசன்?’



இதே நிலை நீடிக்குமானால் தமிழ்த்தாய்கூட தமிழ்நாட்டில் நல்ல ‘ஸ்கோர்’ பண்ணமுடியாது என்பதுதானே சரி.

Saturday, June 19, 2010

கிளியைப்போன்ற பெண்டாட்டியும்......குரங்கைப்போன்ற வைப்பாட்டியும்




தனியார் பள்ளிகளை தமிழக அரசு தாங்கிப்பிடிக்கும் செய்தி இன்றைய தினமணியில் வெளியாகி உள்ளது.

தமிழக அரசே தன்னுடைய பள்ளிகளை புறக்கணிக்கும் செய்தி ஆச்சரியமாகவும் அதிர்ச்சியளிப்பதாகவும் உள்ளது.

தன்னுடைய வீட்டிலேயே ஒரு தகுதிவாய்ந்த மருத்துவர் இருக்கும்போது அடுத்த தெருவில் இருக்கும் மருத்துவரிடம் டோக்கன் வாங்கிக்காத்திருக்கும் அவலம் போன்றது அரசின் இந்தச்செயல்.

ஆதி திராவிடர், பழங்குடியினர் இனத்தைச்சேர்ந்த மாணவ மாணவியரின் கல்வி வளர்ச்சிக்காக தமிழக அரசு 2007-2008 ஆம் ஆண்டில் ஒரு திட்டம் கொண்டுவந்தது.

மாவட்ட அளவில் அரசுப்பள்ளி, அரசு உதவி பெறும் பள்ளி, நகராட்சிப்பள்ளி இவற்றில் பயின்று முதல் பத்து இடங்கள் பெறுவோர் தலா 28 ஆயிரம் ரூபாய் ஆண்டு உதவித்தொகை பெறுவார்கள்.

உதவித்தொகை பெறும் மாணவர் தான் விரும்பிய பள்ளியில் சேர்ந்து பயிலலாம். அரசே செலவினத்தை ஏற்கும் என்பதுதான் அந்தத்திட்டம்.

இதே போன்று ஊராட்சி ஒன்றிய அளவில் 5 ஆம் வகுப்புத்தேர்வில் முதலிடம் பெறும் ஆதிதிராவிடர், பழங்குடி மாணவர் தான் விரும்பிய பள்ளியில் சேர்ந்து 6 ஆம் வகுப்பு முதல் 12 ஆம் வகுப்பு வரை பயிலலாம். அரசே செலவினத்தை ஏற்கும்.

இவையெல்லாம் போற்றுதலுக்கும், நன்றி பாராட்டுதலுக்கும் உரிய திட்டங்கள் என்பதில் இரண்டாம் கருத்திற்கு இடமில்லை.

ஆனால் இதுபோன்று உதவித்தொகைகள் பெறும் மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளையும், அரசின் உதவிபெறாத பள்ளிகளையும் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதுதான் கொஞ்சம்
நெருடலாக இருக்கிறது.

தமிழகத்தின் 32 மாவட்டங்களில் இருந்து 320 மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். இவர்களுக்காக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு தலா 56 ஆயிரம் வீதம் ஆண்டுக்கு 89.60 லட்சம் அரசு செலவிடுகிறது.

தமிழகத்தின் 385 ஊராட்சி ஒன்றியங்களைச்சேர்ந்த 385 மாணவர்களுக்கு ஆண்டு ஒன்றுக்கு சராசரியாக 92 லட்சம் அரசு செலவிடுகிறது.

தமிழகத்தில் 2320 அரசு மேல்நிலைப்பள்ளிகள், 2820 அரசு உயர்நிலைப்பள்ளிகள், 93 நகராட்சி மாநகராட்சிப்பள்ளிகள், 1062 அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகள் இருக்கின்றன.

ஆட்டிற்கு தாடி எவ்வளவு அவசியமோ அவ்வளவு அவசியமான ஆட்கள், அம்பு, சேனை எல்லாம் இருக்கின்றன.



இத்தனை இருந்தும், நன்றாக படிக்கக்கூடிய மாணவர்கள் அரசிடம் இருந்து எந்த உதவியும் பெறாத தனியார் பள்ளிகளை நாடிச்செல்வது விசித்திரமாக இல்லையா?

அண்மையில் நடைபெற்ற பொதுதேர்வில் ஓர் அரசுப்பள்ளி மாணவர்தானே முதலிடத்தைப்பிடித்தார்.

கிளியைப்போன்ற ஒரு பெண்டாட்டி இருந்தும் குரங்கு போன்ற ஒரு வைப்பாட்டியைத் தேடிப்போனானாம் ஒருவன்.


தமிழக அரசுக்கும் அந்த குரங்குபுத்திக்காரனுக்கும் ஏதாவது வித்தியாசம் இருக்கிறதா?

Monday, May 10, 2010

நூறுசதவீத பைத்தியங்கள்




வணிக நோக்கில் நடத்தப்படும் கல்விக்கூடங்களின் பைத்தியக்காரத்தனம் உச்சத்தை எட்டியுள்ளது.

இன்றைய தினமணி செய்தித்தாளில் தஞ்சாவூரில் உள்ள ஒரு தனியார் மெட்ரிக் பள்ளி நடத்திய அட்டூழியம் வெளியாகி உள்ளது.

தனது பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று பத்தாம் வகுப்பிற்கு செல்லும் மாணவர்கள் முப்பதுபேரை மாற்றுச்சான்றிதழ் கொடுத்து வெளியேற்றியுள்ளது இந்தப்பள்ளி.

மாணவர்கள் செய்த தவறென்ன?

பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் இந்த 30 மாணவர்களும் தேர்ச்சிபெற வாய்ப்பில்லையாம்.

பத்தாம் வகுப்பு தேர்விற்கு இன்னும் ஓராண்டு இருக்கிறது.

ஓராண்டு காலத்தில் இந்த 30 மாணவர்களை தேர்ச்சிபெற வைக்க இயலவில்லை என்றால் இந்தப்பள்ளியில் வேறு என்னவேலை நடந்துகொண்டிருக்கிறது?

நூறுசதவீத தேர்ச்சி என்று மார்தட்டிக்கொள்ளவும், அதன்மூலம் பெற்றோரின் பணப்பையை தட்டிப்பறிக்கவும் துடிக்கின்றன இந்த தனியார் பள்ளிகள்.

இந்த லட்சணத்தில் அதிகாரிகளின் நெருக்குதல் வேறு.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் நூறுசதவீத தேர்ச்சி காட்டும் பள்ளிகளுக்கு விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சி தடை செய்யப்படவேண்டும்.

மாறாக, 90 சதவீதத்திற்குமேல் தேர்ச்சி காட்டும் பள்ளிகளுக்கு பொன்னாடை போர்த்தலாம்; விருது வழங்கலாம்; வேறு எதுவேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.

போதுமான ஆசிரியர்களை கல்வி ஆண்டின் துவக்கத்திலேயே வழங்க அதிகாரிகளுக்கு அதிகாரமில்லை.

ஆனால் நூறுசதவீத தேர்ச்சிவேண்டும் என்று பள்ளித்தலைவர்களுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்க மட்டும் இந்த அதிகாரிகள் அதிகாரம் படைத்தவர்கள்.

இதுபோன்ற வெட்கக்கேடான விஷயங்கள் வேறு எந்த நாட்டிலும் நடக்காது.

முதல் வகுப்பில் இருந்து ஒன்பதாம் வகுப்புவரை தன்னுடைய பள்ளியில் படித்த முப்பது மாணவர்களை கடுமையாக உழைத்து பத்தாம் வகுப்பில் தேர்ச்சிபெற வைக்க இயலவில்லை என்றால் இதுபோன்ற பள்ளிகள் இந்த நாட்டிற்குத்தேவைதானா?

வெட்கக்கேடு!

Friday, May 7, 2010

சத்துணவிற்கே சோகையா?





“அப்பனுக்கு சாராயம்; பிள்ளைக்கு சத்துணவு” என்று மேட்டுக்குடி மக்கள் விமர்சனம் செய்வது உண்டு.

முதற்பாதி மாதாமாதம் வளர்ச்சியடைகிறது. முதல்வரின் கவனத்தை உடனடியாக கவருகிறது.

அடுத்தபாதி மாதாமாதம் தேய்கிறது. முதல்வர் கிடக்கட்டும்; அதிகாரிகள்கூட கவனிப்பதில்லை.

சத்துணவு இப்போது ரத்த சோகை நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது கசப்பான உண்மை. பள்ளிகளுக்குச்செல்லும் மருத்துவக்குழுவின் கணிப்பின்படி ஏறத்தாழ 90 சதவீதம் மாணவ மாணவிகள் ரத்த சோகை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளில் படிப்பவர்கள் ஏழை விவசாயக்குடும்ப பின்னணியில் இருப்பவர்கள். காலையில் கிடைப்பதை தின்றுவிட்டு அல்லது குடித்துவிட்டு பள்ளிக்கு வருபவர்கள்.

மதியம் பள்ளியில் சாப்பாடு கொடுக்கும்வரை பசிமயக்கத்தோடு இருப்பவர்கள்.

சத்துணவு என்னும் பெயரில் ஒரு சாப்பாடு கொடுத்தபிறகுகூட முழுப்பசி என்பது போய் அரைப்பசி என்றாகிவிடுகிறது இந்தக்குழந்தைகளுக்கு.

ஒரு மாணவருக்கு 100 கிராம் அரிசி, 15 கிராம் பருப்பு, 20 பைசா காய்கறி, 8.5 பைசா மளிகைப்பொருட்கள் என்று அரசாங்கம் பார்த்துப்பார்த்து செலவழிக்கிறது. இதில் லஞ்சம் எல்லாம் போக ஒரு பிள்ளைக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதை நீங்களே கணக்குப்போட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

இந்த லட்சணத்தில் சிறப்பு உணவு என்று ஒரு கூத்து.

16 கிராம் உருளைக்கிழங்கும், 20 கிராம் கொண்டைக்கடலையும் சிறப்பு உணவுப்பட்டியல்.

ஏதோ மூன்று முட்டை இருப்பதால் இந்தப்பிள்ளைகள் இன்னும் சத்துணவிற்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள்.

சத்துணவு வழங்கப்படும் முறை சீர் படவே“அப்பனுக்கு சாராயம்; பிள்ளைக்கு சத்துணவு” என்று மேட்டுக்குடி மக்கள் விமர்சனம் செய்வது உண்டு.

முதற்பாதி மாதாமாதம் வளர்ச்சியடைகிறது. முதல்வரின் கவனத்தை உடனடியாக கவருகிறது.

அடுத்தபாதி மாதாமாதம் தேய்கிறது. முதல்வர் கிடக்கட்டும்; அதிகாரிகள்கூட கவனிப்பதில்லை.

சத்துணவு இப்போது ரத்த சோகை நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது கசப்பான உண்மை. பள்ளிகளுக்குச்செல்லும் மருத்துவக்குழுவின் கணிப்பின்படி ஏறத்தாழ 90 சதவீதம் மாணவ மாணவிகள் ரத்த சோகை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளில் படிப்பவர்கள் ஏழை விவசாயக்குடும்ப பின்னணியில் இருப்பவர்கள். காலையில் கிடைப்பதை தின்றுவிட்டு அல்லது குடித்துவிட்டு பள்ளிக்கு வருபவர்கள்.

மதியம் பள்ளியில் சாப்பாடு கொடுக்கும்வரை பசிமயக்கத்தோடு இருப்பவர்கள்.

சத்துணவு என்னும் பெயரில் ஒரு சாப்பாடு கொடுத்தபிறகுகூட முழுப்பசி என்பது போய் அரைப்பசி என்றாகிவிடுகிறது இந்தக்குழந்தைகளுக்கு.

ஒரு மாணவருக்கு 100 கிராம் அரிசி, 15 கிராம் பருப்பு, 20 பைசா காய்கறி, 8.5 பைசா மளிகைப்பொருட்கள் என்று அரசாங்கம் பார்த்துப்பார்த்து செலவழிக்கிறது. இதில் லஞ்சம் எல்லாம் போக ஒரு பிள்ளைக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதை நீங்களே கணக்குப்போட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

இந்த லட்சணத்தில் சிறப்பு உணவு என்று ஒரு கூத்து.

16 கிராம் உருளைக்கிழங்கும், 20 கிராம் கொண்டைக்கடலையும் சிறப்பு உணவுப்பட்டியல்.

ஏதோ மூன்று முட்டை இருப்பதால் இந்தப்பிள்ளைகள் இன்னும் சத்துணவிற்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள்.

சத்துணவு வழங்கப்படும் முறை சீர் படவேண்டும்.

சரியான கண்காணிப்பு இல்லாததால் சத்துணவு ஆயாக்கள் கொடுக்கு அளவை வாங்கிக்கொண்டுவிட்டு ஒதுங்கிப்போய்விடவேண்டும்.

நம்முடைய முதலமைச்சரின் கண்களில் இருந்து எதுவுமே தப்பாது என்றெல்லாம் பத்திரிக்கைகாரர்கள் பீற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இன்னும் முதல்வரின் பார்வை இந்த சோகை பீடித்த சத்துணவு மீது படவில்லையோ?
ண்டும்.

சரியான கண்காணிப்பு இல்லாததால் சத்துணவு ஆயாக்கள் கொடுக்கு அளவை வாங்கிக்கொண்டுவிட்டு ஒதுங்கிப்போய்விடவேண்டும்.

நம்முடைய முதலமைச்சரின் கண்களில் இருந்து எதுவுமே தப்பாது என்றெல்லாம் பத்திரிக்கைகாரர்கள் பீற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

முதல்வரின் பார்வை இன்னும் இந்த சோகை பீடித்த சத்துணவு மீது படவில்லையோ?

அப்பனுக்கு சாராயம்; பிள்ளைக்கு சத்துணவு





“அப்பனுக்கு சாராயம்; பிள்ளைக்கு சத்துணவு” என்று மேட்டுக்குடி மக்கள் கிண்டலடிப்பது செய்வது உண்டு.

முதற்பாதி மாதாமாதம் வளர்ச்சியடைகிறது. முதல்வரின் கவனத்தை உடனடியாக கவருகிறது.

அடுத்தபாதி மாதாமாதம் தேய்கிறது.

முதல்வர் கிடக்கட்டும்; அதிகாரிகள்கூட கவனிப்பதில்லை.

சத்துணவு இப்போது ரத்த சோகை நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது கசப்பான உண்மை. பள்ளிகளுக்குச்செல்லும் மருத்துவக்குழுவின் கணிப்பின்படி ஏறத்தாழ 90 சதவீதம் மாணவ மாணவிகள் ரத்த சோகை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளில் படிப்பவர்கள் ஏழை விவசாயக்குடும்ப பின்னணியில் இருப்பவர்கள். காலையில் கிடைப்பதை தின்றுவிட்டு அல்லது குடித்துவிட்டு பள்ளிக்கு வருபவர்கள்.

மதியம் பள்ளியில் சாப்பாடு கொடுக்கும்வரை பசிமயக்கத்தோடு இருப்பவர்கள்.

சத்துணவு என்னும் பெயரில் ஒரு சாப்பாடு கொடுத்தபிறகுகூட முழுப்பசி என்பது போய் அரைப்பசி என்றாகிவிடுகிறது இந்தக்குழந்தைகளுக்கு.

ஒரு மாணவருக்கு 100 கிராம் அரிசி, 15 கிராம் பருப்பு, 20 பைசா காய்கறி, 8.5 பைசா மளிகைப்பொருட்கள் என்று அரசாங்கம் பார்த்துப்பார்த்து செலவழிக்கிறது. இதில் லஞ்சம் எல்லாம் போக ஒரு பிள்ளைக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதை நீங்களே கணக்குப்போட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

இந்த லட்சணத்தில் சிறப்பு உணவு என்று ஒரு கூத்து.

16 கிராம் உருளைக்கிழங்கும், 20 கிராம் கொண்டைக்கடலையும் சிறப்பு உணவுப்பட்டியல்.

ஏதோ மூன்று முட்டை இருப்பதால் இந்தப்பிள்ளைகள் இன்னும் சத்துணவிற்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள்.

சத்துணவு வழங்கப்படும் முறை சீர் படவேண்டும்.

சரியான கண்காணிப்பு இல்லாததால் சத்துணவு ஆயாக்கள் கொடுக்கு அளவை வாங்கிக்கொண்டுவிட்டு ஒதுங்கிப்போய்விடவேண்டும்.

நம்முடைய முதலமைச்சரின் கண்களில் இருந்து எதுவுமே தப்பாது என்றெல்லாம் பத்திரிக்கைகாரர்கள் பீற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இன்னும் முதல்வரின் பார்வை இந்த சோகை பீடித்த சத்துணவு மீது படவில்லையோ?

எங்க தாத்தாகூட ஒரு யானை வைத்திருந்தார்...




யானை குழியில் விழப்போவது தெரிந்தால் தவளை என்ன செய்யும்?

பின்னால் இருந்து ஒர் உதை கொடுக்கும்.

அரசாங்கத்திடம் இருந்து ஆசிரியர்களுக்குரிய ஊதியம் முதற்கொண்டு அனைத்து உதவிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு வருகின்றன இந்த உதவிபெறும் பள்ளிகள்.

என்றாலும், அரசு கூறும் அறிவுரைகளை துச்சமென மதிக்கின்றன இந்தப்பள்ளிகள்.

ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு நுழைவுத்தேர்வு நடத்தக்கூடாது என்பது அரசின் ஆணை.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக அரசு இதை வலியுறுத்திவருகிறது.

முதலில் வரும் மாணவர்களுக்கு முன்னுரிமை என்கிற அடிப்படையில் மாணவர்களை சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு முதன்மைக்கல்வி அலுவலர் கூட்டம் போட்டு அறிவுரை சொல்லியிருக்கிறார்.

உனக்கும் பே பே.....உங்கப்பனுக்கும் பே பே..... என்கிற பாணியில் எதிர்வினையாற்றியிருக்கிறது திருச்சியில் ஓர் உதவிபெறும் பள்ளி.

நுழைவுத்தேர்வில் வெற்றிபெறாத மாணவர்களிடமிருந்து நன்கொடை கேட்கப்படுகிறதாம்.

இன்னும் சில பள்ளிகளில் நுழைவுத்தேர்வு இல்லை. ஆனால் நன்கொடை கட்டாயமாம்.

இதெல்லாம் என்ன கொடுமை?

பேய் ஆட்சி செய்தால், பிசாசுகள் கூறுவதுதான் சாத்திரம்.

யானை இளைத்துப்போய் குழியில் விழப்போனால், தவளையும் தன் பங்கிற்கு ஓர் உதை கொடுக்கும் என்பது உலக நீதி.

கல்வித்துறை பலமிழந்துபோய்விட்டது. இப்போதோ, இன்னமும் கொஞ்சநேரத்திலோ குழிக்குள் வீழலாம் என்கிற நிலை.

இந்தத் தவளைகள் உதைக்காமல் என்ன செய்யும்?

தடுமாறி விழுகிறதா சமச்சீர்கல்வி?




தமிழ்நாட்டில் அரசு அனுமதியுடன்,

12 ஆம் வகுப்புவரை 1307 மெட்ரிக் மேல்நிலைப்பள்ளிகளும்,

10 ஆம் வகுப்புவரை 3244 மெட்ரிக் உயர்நிலைப்பள்ளிகளும்,

இயங்குகின்றன.

அரசின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டில்,

உயர்நிலைப்பள்ளிகள் 2860 ம்,

மேல்நிலைப்பள்ளிகள் 2320 ம்

இயங்குகின்றன.

இவை தவிர அரசு தொடக்க, நடுநிலைப்பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை 90,000.

மாணவர் வருகை குறைவாக இருப்பதால் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அரசு நடத்தும் தொடக்கப்பள்ளிகள் ஓசையின்றி இழுத்து மூடப்பட்டுவருகின்றன.

ஆனால் தனியார் மெட்ரிக் பள்ளிகள் தழைத்து வளருகின்றன. அரசின் ஊழல் போல பல்கிப்பெருகிவருகின்றன.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் கோடிக்கணக்கான ரூபாயை மத்திய மாநில அரசுகள் கொட்டியழுதபோதிலும், இந்த சவளைப்பள்ளிகள் தேறமாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கின்றன.

என்ன காரணம்?

பெற்றோர்களின் ஆங்கில மோகம்.

அரசுப்பள்ளிகளின் மீது பெற்றோர்களின் நம்பிக்கையிழப்பு.

பெற்றோர்கள் நம்புவது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.

அரசுப்பள்ளியில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களுக்கே தங்களுடைய பள்ளியின் மீது நம்பிக்கையில்லை.

எனவே அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள்கூட தங்களுடைய பிள்ளைகளை மெட்ரிக் பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள்.

சமச்சீர்கல்வியை ஆராய்ந்த முத்துக்குமரன் குழு அண்மைப்பள்ளித்திட்டத்தை வலியுறுத்தத் தவறவில்லை.

காலம் காலமாக கல்வியாளர்கள் வலியுறுத்திவரும் திட்டம்தான் அண்மைப்பள்ளித்திட்டம்.

அது என்ன அண்மைப்பள்ளித்திட்டம்?
ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அது வசிக்குமிடத்திற்கு அருகாமையில் உள்ள பள்ளிதான் படிக்கவேண்டிய பள்ளி.

பெற்றோர் அந்தப்பள்ளியை பாடாவதி பள்ளிக்கூடம் என்று கருதினாலும் கூட அங்கே தான் தங்களுடைய பிள்ளைகளை சேர்க்கவேண்டும்.

ஒரு மாவட்டக் கலெக்டரோ, எம்.எல்.ஏ.வோ இதுபோன்ற ஒரு பாடாவதிபள்ளியில் தன்னுடைய பிள்ளையை சேர்ந்தபிறகு அந்த பள்ளியின் தரத்தை உயர்த்தத்தானே முயலுவார்?

பெற்றோர்கள் கண்களில் விளக்கெண்ணையை ஊற்றிக்கொண்டு தமக்கு அருகாமையில் இருக்கும் பள்ளிகளை கண்காணிக்கும்போது காலப்போக்கில் பாடாவதி பள்ளிகளே இல்லாமல் போகும் என்பது சர்வ நிச்சயம்.

பள்ளி வாகனப்போக்குவரத்து குறையும்.

விபத்துகள் குறையும்.

எரிபொருள் மிச்சமாகும்.

பிள்ளைகளின் உடல், உள ஆரோக்கியம் மேம்படும்.

அரசு மார்தட்டிக்கூறும் சமச்சீர் கல்வி அடிக்கடி விழுந்து எழுகிறது.

ஒரேயடியாக விழுந்துவிடுமோ என்றுகூட நமக்கு ஐயம் தோன்றுகிறது.

அரசு ஒப்புதல் அளித்த பாடத்திட்டத்தில் தனியாரே பாடப்புத்தகம் தயாரித்துக்கொள்ளலாம் என்று ஆபத்தான் புதிய அறிவிரை பிறந்திருக்கிறது.

சமச்சீர் கல்விக்கு அடிமேல் அடி.

அரசு இந்த அடிகளை ஏற்குமா? சமச்சீர்கல்வியை தாங்கிப்பிடிக்குமா?

Monday, May 3, 2010

எழுச்சிபெறுமா சமச்சீர்கல்வி?





சமச்சீர்கல்விச்சட்டம் செல்லும் என்று தீர்ப்பாகியிருக்கிறது.

கூடவே, மே 15க்குள் அரசின் விதிமுறைகள் பள்ளிகளுக்கு தெரிவிக்கவேண்டுமெனவும் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் அரசு அங்கீகரித்துள்ள பாடப்புத்தகங்களின் பட்டியலையும் அரசு வெளியிடவேண்டுமாம்.

நீதிமன்றத்தின் இந்த அறிவுரை சமச்சீர்கல்வியின் அடிப்படையை அசைத்துப்பார்க்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

எடுத்துக்காட்டாக, ஏழாம் வகுப்பு அறிவியல் பாடமென்றால், தமிழகம் முழுவதும் ஒரே பாடநூல் இருந்தால்தான் அதற்கு சமச்சீர் கல்வி என்று பெயர்.

தஞ்சாவூரில் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவனுக்கு அரசாங்க புத்தகமும், திருச்சியில் ஏழாம் வகுப்பு மாணவனுக்கு ஒரு தனியார் கம்பெனி வெளியிட்ட புத்தகமும் இருக்குமானால் இதை நாம் எப்படி சமச்சீர்கல்வியாக கொள்ள முடியும்?

சாதாரணமாக தனியார் புத்தக கம்பெனிகள் பள்ளிகளுக்கு 40 சதவீதம் தள்ளுபடியில் புத்தகங்களை விற்பதாக கருதுவோம்.

மாணவர்களுக்கு இந்த புத்தகங்கள் தள்ளுபடி விலையில் விற்கப்படும் என்று நீதிமான்கள் கருதுகிறார்களா?

ஏற்கனவே கட்டணக்கொள்ளையில் ஈடுபட்டுவந்த தனியார் பள்ளிகளுக்கு கடிவாளம் இடமுடியாமல் அரசு தவிப்பது தனிக்கதை.

அரசே இந்த கட்டணக்கொள்ளைக்கு உடந்தையாக இருப்பதாக சந்தேகப்படவும் இப்போது வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்த நிலையில், புத்தகங்கள் வாயிலாக தனியார்பள்ளிகள் பெற்றுவந்த பெருமளவு கமிஷனை தடையின்றி பெறுவதற்கு மட்டுமே இந்தத் தீர்ப்பு உதவும்.

மாநிலம் முழுவதும், அனைத்து மாணவர்களுக்கும்,

ஒரே விதமான பாடத்திட்டம்,
ஒரே விதமான பாட நூல்கள்,
ஒரே விதமான தேர்வுமுறை,
ஒரே விதமான பள்ளிக்கட்டணம்,
ஒரே விதமான சீருடை

என்று இருப்பதுதான் சமச்சீர்கல்வியின் அடிப்படை.

அரசு உறங்கக்கூடாது.

அல்லது, உறங்குவதுபோல பாவனை செய்யக்கூடாது.

Friday, April 30, 2010

அதெல்லாம் பழகிப்போயிட்டுதுங்க...





கல்வியும் மருத்துவமும் பணம்படைத்தவர்களுக்கே என்பது நமக்கு பழக்கமாகிவிட்டது.

அரசுப்பள்ளிகளில் மாணவர் எண்ணிக்கை வீழ்ச்சியடைந்துகொண்டிருக்கிறது.

அரசுப்பள்ளிகளின் மீது நம்பிக்கையிழப்பு, ஆங்கில மோகம் இவற்றால் தனியார் பள்ளிகள் மதுக்கடைகளுக்கு ஈடான எண்ணிக்கையில் பெருகி வருகின்றன.

தமிழகத்தில் தற்போது இயங்கும் மெட்ரிகுலேஷன் மேல்நிலைப்பள்ளிகள், தனியார் உதவி பெறும் பள்ளிகள் இவற்றின் எண்ணிக்கை சுமார் 10,100.

இவையாவும் மக்களின் நன்கொடைகளை நம்பி இயங்கும் பள்ளிகள்.

நன்கொடை என்கிற பெயரில் நடைபெறும் கட்டணக்கொள்ளையை கேள்வி கேட்க நாதியில்லை.

பொதுமக்களின் கடுமையான எதிர்ப்பை நீர்த்துப்போகச்செய்யும் நோக்கத்துடன் தனியார் பள்ளிகளின் கட்டணத்தை நிர்ணயம் செய்வதற்காக ஓய்வுபெற்ற நீதிபதியைக்கொண்ட குழு அமைக்கப்பட்டது.

குழுவும் அதன் பணியை முடித்துவிட்டது.

தனியார் பள்ளிகள் வாரிக்குவிக்கவேண்டிய கட்டணங்கள் பற்றிய அறிவிப்பு மே முதல்வாரம் வெளியிடப்படுமாம்.

பள்ளிகளின் உள் கட்டமைப்பு,
விளையாட்டு மைதானம்,
ஆசிரியர் எண்ணிக்கை,
ஏ சி வகுப்பறைகள்,
ஊரகப்பகுதியில் அமைந்தவை,
மாவட்ட தலைநகரங்களில் அமைந்தவை,
நகராட்சி, மாநகராட்சிகளில் அமைந்தவை,

என்ற அளவுகோள்களில் இந்த கட்டண நிர்ணயம் அமைந்திருக்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

கட்டண அறிவிப்பிற்குப்பிறகு முறையான தகவல் அந்தந்த பள்ளிகளுக்கு தெரிவிக்கப்படுமாம்.

அரசு நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்தை பள்ளிகள் ஏற்கலாம் அல்லது மறுக்கலாம்.

ஏற்க மறுப்பவர்கள் குழுவிடம் முறையிடலாமாம்.

அதற்கப்புறம் கோர்ட்டில் மேல் முறையிடக்கூடாதா என்ன?

அப்புறம் என்ன?

தடையாணைதான்.

போனவருடம் வசூலான அதே கட்டணம்.

பெற்றோர்களின் புலம்பல்.

அப்போ.....

கட்டணக்கொள்ளை என்ற கூக்குரல்?

அதெல்லாம் பழகிப்போயிட்டுங்க........

Thursday, April 29, 2010

இதுகூட சமச்சீர் கல்விதான்....





பாலைவன ஒட்டகந்தான்
பள்ளிக்கூடம் போகுது
பாடநூலும் சோறும் நீரும்
பாரமாக சுமக்குது

காலை முதல் மாலை வரை
கழுத்துப்பட்டை நெருக்குது
கால் இரண்டை காலணிகள்
கட்டிப்போட்டு வருத்துது

கூடி ஆடி ஓடும் வயதில்
குனிந்து குனிந்து நடக்குது
குழந்தை முதுகு சின்ன வயதில்
கூன் விழுந்து கிடக்குது

தேடித்தேடி அயல்மொழியில்
திணறிப்பாடம் படிக்குது
தெய்வத்தமிழை வாயில் போட்டு
கடித்துக் கடித்து துப்புது

நேரம் காலம் பார்க்காமல்
நொறுக்குத் தீனி திங்குது
நெஞ்சில் மட்டும் வஞ்சம் இல்லை
நீட்டிப் படுத்துத் தூங்குது

சுந்தரம்
சிறுவர் மணி
20.03.2010

இப்படியொரு கவிதை நம்முடைய பள்ளிச்சூழலை புரட்டிப்போடுமா?

மதுக்கடையில் இருந்து மலஜல கழிப்பறை வரை காசு பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நம்முடைய ஆட்சியாளர்களின் பார்வையில் இந்தக்கவிதை என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடப்போகிறது?

இருந்தாலும் படித்தவர்கள் பாவம் செய்யக்கூடாது இல்லையா? அதனால் ஊதுகிற சங்கை ஊதிவைப்போம்.

கேளாச்செவி படைத்த ஆட்சியாளர்கள் மனம் மாறி கேட்டு வைக்கலாம் இல்லையா?


இந்திய நாட்டின் கல்விக்கூடங்களுக்கு எல்லாம் வழிகாட்டும் பொறுப்பில் இருக்கும் தேசீய கல்வி ஆராய்ச்சி கவுன்சில் குழந்தைகள் சுமக்கவேண்டிய பள்ளிப்பாடப்புத்தகங்கள் எவ்வளவு என்றும் வீட்டுப்பாடத்தின் அளவு என்னவாக இருத்தல் வேண்டும் என்றும் வழிகாட்டியுள்ளது.

கட்டண வசூலில் கறாராக இருக்கும் நம்முடையை கல்வி அமைப்புகள், இதுபோன்ற ஆலோசனைகளுக்கு தம்முடைய கேளாச்செவியை மட்டுமே கொடுத்து வருவது ஒன்றும் வியப்பானதல்ல.

வீட்டுப்பாடங்கள் தனித்தாளில் செய்யப்படவேண்டும்.

மாணவர்களுக்கு பள்ளிக்கூடங்களிலேயே தனித்தனி லாக்கர்கள் ஏற்படுத்தப்படவேண்டும்.

வகுப்பறை நோட்டுப்புத்தகங்கள் பள்ளியிலேயே பாதுகாக்கப்படவேண்டும்.

முதல் இரண்டு வகுப்புகளுக்கு வீட்டுப்பாடம் கூடாது.

மூன்று நான்கு வகுப்புகளுக்கு வாரத்திற்கு இரண்டு மணிநேர வீட்டுப்பாடம்.

நான்கு முதல் எட்டு வகுப்புகளுக்கு ஐந்து அல்லது ஆறு மணி நேர வீட்டுப்பாடம் போதுமானது.

ஒன்பது பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு வாரத்திற்கு பத்து முதல் பன்னிரண்டு மணிநேர வீட்டுப்பாடம் போதுமானது.

முதல் இரண்டு வகுப்பு மாணவர்களின் பள்ளிக்கூட பைகள் பள்ளியே தம்முடைய பொறுப்பில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

இவர்கள் மதிய உணவையும் பென்சில் பெட்டியையும் பள்ளிக்கு கொண்டுவந்தால் போதுமானது.

அதெல்லாம் சரி....
வீட்டுப்பாடம் குறைவாக இருந்தால் நம்முடைய பிள்ளைகள் சரியாக படிப்பார்களா?

நியாயமான அச்சம்தான்...

வகுப்பறையில் ஆசிரியரின் கற்பித்தல் முழுமையானதாக இருந்தால் இந்த அளவிற்கான வீட்டுப்பாடம் போதுமானதே.

கற்பித்தல் முழுமையாக இருக்க நாம் என்ன செய்யமுடியும்?

அங்கேதான் விஷயம் இருக்கிறது.

கற்பித்தல் முழுமையாக இருக்க முழுமையான ஈடுபட்டோடு உழைக்கக்கூடிய ஆசிரியர்கள் வேண்டும்.

மனப்பாட கல்விமுறைக்கு டாட்டா சொல்லவேண்டும்.

அரசின் உருப்படியான கண்காணிப்பு வகுப்பறைகளின் மீது இருத்தல் வேண்டும்.

அரைகுறையாக சம்பளம் கொடுக்கும் கல்வி நிறுவனங்கள் வழங்கும் கல்வியும் அரைகுறையாகத்தானே இருக்கும்?